Uroczystość wręczenia Krzyży Wolności i Solidarności

12 czerwca br. w Centrum Edukacyjnym IPN im. Janusza Kurtyki „Przystanek Historia” w Warszawie odbyła się uroczystość wręczenia odznaczeń państwowych – Krzyży Wolności i Solidarności zasłużonym działaczom opozycji antykomunistycznej z lat 1956–1989.  W imieniu Prezydenta RP Andrzeja Dudy odznaczenia wręczył prezes IPN dr Jarosław Szarek.

Państwa życiorysy, to jest historia naszej drogi ku wolnej i niepodległej Polsce. „Solidarność” to niezwykły ruch, jeden z najpiękniejszych, jakie stworzyła Polska” – zwrócił się do zebranych prezes IPN. Dr Jarosław Szarek przypomniał również zebranym, że ta uroczystość odbywa się dokładnie w 32. rocznicę III. wizyty duszpasterskiej Ojca Świętego Jana Pawła II w Polsce. To właśnie 12 czerwca 1987 r. w Gdańsku padły znamienne słowa: „Solidarność – to znaczy: jeden i drugi, a skoro brzemię, to brzemię niesione razem, we wspólnocie. A więc nigdy: jeden przeciw drugiemu, jedni przeciw drugim”.

W imieniu odznaczonych głos zabrał ks. Jan Sikorski – „Trzeba podziękować za to, że jest pamięć o krzyżu , który dźwigali tu dziś siedzący od początku czasów powstania warszawskiego, aż po czasy najnowsze. To jest wartość nieprzemijająca: wolność i „Solidarność” i one się krzyżują„.

Podziękowania skierował do zebranych również bard „Solidarności” Maciej Pietrzyk, który także został uhonorowany Krzyżem Wolności i Solidarności. Zadedykował wszystkim odznaczonym słowa swojej piosenki „Nie Zapomnijcie Tamtych Dni Solidarność”.

Uroczystość zakończył koncert okolicznościowy, w którym wystąpili Paweł Piekarczyk i Leszek Czajkowski.

12 czerwca 2019 r. Krzyżem Wolności i Solidarności zostali odznaczeni między innymi:

  1. Pan Kazimierz Waldemar Barszczak
  2. Pan Jan Albin Bryłowski
  3. Pan Witold Janusz Chodakiewicz
  4. Pan Ryszard Jan Czaicki
  5. Pani Ewa Regina Guziołek-Tubelewicz
  6. Pan Mieczysław Zbigniew Jankowski
  7. Pani Grażyna Janina Jentys
  8. Pan Feliks Karwowski
  9. Pani Teresa Stanisława Kucharska-Górska
  10. Pan Adam Antoni Kunicki
  11. Pan Andrzej Jan Miążkiewicz
  12. Pani Anna Krystyna Mizikowska
  13. Pan Wojciech Jerzy Muszyński
  14. Pan Piotr Niewiarowski
  15. Pan Jan Ossowski
  16. Pani Teresa Jolanta Pękalska
  17. Pani Alina Maria Pliszka
  18. Pan Tadeusz Radomyski
  19. Pan Alfred Rosłoń
  20. Pan Henryk Rowicki
  21. Ksiądz Jan Andrzej Sikorski
  22. Pan Tadeusz Stanisław Studnicki
  23. Pan Włodzimierz Dariusz Tarwacki
  24. Pan Mieczysław Arkadiusz Wieczorek
  25. Pan Włodzimierz Żarnecki

Pośmiertnie

  1. Pan Robert Iwanicki
  2. Pani Ewa Magdalena Kunicka
  3. Pan Edmund Jerzy Parzyszek
  4. Pan Andrzej Roman
  5. Pan Piotr Zygmunt Skórzyński
  6. Pan Witold Kazimierz Wierzejski

 

Kazimierz Waldemar Barszczak

Od 1974 r. uczestniczył w akcjach niepodległościowych, w tym m. in.: w budowie Pomnika Katyńskiego, wieszaniu tablic katyńskich w kościołach w Warszawie, pomocy w organizacji odczytów i Mszy św. Brał udział w manifestacjach patriotycznych, uroczystościach w Dolince Katyńskiej na Cmentarzu na Powązkach, w Mszach św. przy krzyżu R. Traugutta na stokach Cytadeli Warszawskiej.

W ramach działalności niepodległościowej rozprowadzał nielegalną prasę i książki oraz rozwieszał plakaty.

W 1981 r. był aktywnym członkiem NSZZ „Solidarność” na terenie WZR „Rawar”. Po wprowadzeniu stanu wojennego, w latach 1984-1988 był inwigilowany przez Służbę Bezpieczeństwa. W wyniku działalności operacyjnych uniemożliwiono mu wystawienie swojej kandydatury w wyborach do Rady Pracowniczej w WZR „Rawar”.

Anna Krystyna Mizikowska

Od 1943 r. żołnierzem AK w Warszawie. W powstaniu warszawskim była łączniczką. Po powstaniu dostała się do niewoli niemieckiej, z której uciekła. Po wojnie zaangażowała się w działalność Organizacji poakowskiej Bojowej Organizacji „Wschód”. Z powodu działalności w tej organizacji została zatrzymana 1 sierpnia 1945 r. przez UBP m. st. Warszawy, a 4 sierpnia 1945 r. tymczasowo aresztowana przez MBP i osadzona w więzieniu przy ul. Rakowieckiej. Wyrokiem Sądu Wojskowego Okręgu Warszawskiego z dnia 11 października 1945 r. została skazana na 3 lata więzienia. Postanowieniem Sądu Wojskowego Okręgu Warszawskiego z 13 listopada 1945 r. karę zawieszono na okres 2 lat. Z aresztu została zwolniona 22 listopada 1945 r. Zarządzeniem Wojskowego Sądu Okręgowego w Warszawie z 24 lutego 1950 r. wyrok z 11 października 1945 r. uznano za niebyły.

W okresie późniejszym uczestniczyła w spotkaniach organizowanych w rocznicę wybuchu powstania warszawskiego. Od drugiej połowy lat 70 brała udział w prelekcjach o powstaniu warszawskim, organizowanych dla młodzieży szkolnej. Od jesieni 1980 r. była członkiem NSZZ „Solidarność”. Po wprowadzeniu stanu wojennego kontynuowała działalność związkową w podziemnych strukturach. W styczniu 1982 r. uruchomiła i prowadziła przy kościele św. Aleksandra w Warszawie punkt pomocy prawnej dla represjonowanych nauczycieli. W 1983 r. została mianowana przez biskupa Władysława Miziołka na przewodniczącą Sekcji Pomocy Nauczycielom w Prymasowskim Komitecie Pomocy Bliźniemu. W latach 1983 – 1989 była członkiem Rady Duszpasterstwa Nauczycieli Diecezji Warszawskiej, skupiającej osoby zaangażowane w działalność opozycyjną. Współpracowała z redakcjami pism „KOS”, „Tu teraz” i kolportowała je. Z powodu prowadzonej działalności w latach 1984 – 1986 była kontrolowana operacyjnie.

Ks. Jan Andrzej Sikorski

Był aktywnym działaczem niepodległościowym. Po wprowadzeniu stanu wojennego został kapelanem internowanych i uwięzionych w Zakładzie Karnym Warszawa-Białołęka. Kolportował wydawnictwa podziemne a także udzielał wsparcia więzionym. Pomagał również

w przekazywaniu wiadomości i lekarstw wśród internowanych. W latach 1982-1989 działał w składzie tajnej Rady Edukacji Narodowej, powstałej z inicjatywy NSZZ „Solidarność”.

 

 

Tadeusz Stanisław Studnicki

Był zatrudniony jako mechanik – kierowca w Miejskich Zakładach Komunikacyjnych w Warszawie, zakład R-11 „Kleszczowa”. Zajmował się kolportażem ulotek antypaństwowych oraz wydawnictw bezdebitowych na terenie zakładu pracy. W latach 1982 – 1989, w miejscu zatrudnienia działał jako kurier prasy podziemnej między zakładami pracy. Dnia 10 listopada 1982 r. został internowany w Ośrodku Odosobnienia Warszawa Białołęka.

Z internowania został zwolniony 2 grudnia 1982 r. W latach 1986 – 1989 brał czynny udział w Duszpasterstwiie Ludzi Pracy „Wola”. Był członkiem Komitetu Założycielskiego NSZZ „Solidarność” w MKZ- nielegalnej grupy zmierzającej do reaktywacji „Solidarności”. W 1987 r. zajmował się organizowaniem siatki kolporterów na terenie MZK. Wchodził w skład Tymczasowej Komisji Zakładowej „Solidarność”. W 1988 r. uczestniczył w powołaniu komitetu organizującego Związek w MZK Warszawa.

 

Krzyż Wolności i Solidarności

W dniu 5 marca 2010 r. grupa posłów zgłosiła do rozpatrzenia przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej VI kadencji ponadpartyjny projekt ustawy o wznowieniu Krzyża Niepodległości oraz o ustanowieniu Krzyża Wolności i Solidarności. Projekt podpisany w Krakowie w dniu 31 sierpnia 2009 r., był wynikiem prac prowadzonych przez Krakowski  Komitet  Krzyża Solidarności z organizacjami skupiającymi byłych działaczy opozycji przeciwko dyktaturze komunistycznej: Zarządem Regionu Małopolska NSZZ „Solidarność” oraz Fundacją Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego.

Inicjatywę ustawodawczą sygnowaną przez 31 parlamentarzystów wsparli także wysocy urzędnicy państwowi: Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych Janusz Krupski oraz Prezes Instytutu Pamięci Narodowej Janusz Kurtyka. Krzyż Wolności i Solidarności jest wzorowany na  Krzyżu Niepodległości – drugim po Orderze Wojennym Virtuti Militari najwyższym odznaczeniu wojskowym  okresu międzywojennego, ustanowionym przez Prezydenta RP Ignacego Mościckiego na mocy rozporządzenia z dnia 29 października 1930 r., dla tych, którzy przyczynili się do odzyskania przez Polskę suwerenności w 1918 r.

Krzyż Niepodległości pomimo wojskowego charakteru był odznaczeniem nadawanym nie tylko żołnierzom, lecz także tym, którzy czynnie zasłużyli się w walce o niepodległość Polski, dobrowolnie narażając życie w obronie Ojczyzny.

Krzyż Wolności i Solidarności będący zaszczytnym wyróżnieniem dla osób podejmujących walkę z dyktaturą komunistyczną czerpie z tradycji Polskiego Państwa Podziemnego, stąd jest świadomym ideowym nawiązaniem do Krzyża Armii Krajowej, który został powołany na emigracji w dniu 1 sierpnia 1966 r. przez Dowódcę Armii Krajowej generała Tadeusza Bora – Komorowskiego. Pierwotnie miał on charakter odznaki pamiątkowej nadawanej w Londynie, natomiast nie został nigdy przyjęty do hierarchii odznaczeń w PRL, wrogo odnoszącego się do polskiej tradycji niepodległościowej. Za państwowe odznaczenie wojskowe nadawane przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej został on uznany dopiero w 1992 r.

Na podstawie wniesionego projektu Sejm RP w dniu 24 czerwca 2010 r. przyjął uchwałę w sprawie przywrócenia Krzyża Niepodległości i ustanowienia Krzyża Wolności i Solidarności (Monitor Polski z 2010 r., Nr 47, poz. 648).

 

13 grudnia 1981 r.Sejm Rzeczypospolitej Polskiej podejmuje dziś decyzje, na które przez dziesięciolecia bezskutecznie oczekiwali Polacy.

Sejm Rzeczypospolitej Polskiej postanawia uhonorować bohaterów trwającej pół wieku walki o odzyskanie niepodległości i suwerenności Państwa Polskiego, dając zarazem świadectwo dla przyszłych pokoleń, że ludzie, którzy dla ratowania Polski gotowi byli z własnej woli ryzykować utratę życia, zdrowia i wolności, nigdy przez Ojczyznę zapomniani nie będą.

Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, przywracając Krzyż Niepodległości, składa hołd weteranom zbrojnej walki o niepodległość Ojczyzny. W dziś stanowionej formie niech niesie on w przyszłość przesłanie, że choć nie każdy, kto ponad miarę obowiązku decyduje się bronić Ojczyzny, w trakcie tej służby dokonuje czynów niezwykłych i bohaterskich, to bohaterstwem jest sam fakt dobrowolnego narażania życia w Jej obronie.

Sejm Rzeczypospolitej Polskiej ustanawia również, wzorowany na Krzyżu Niepodległości, Krzyż Wolności i Solidarności celem odznaczenia tych wszystkich, którzy w latach 1956-1989, zagrożeni bezpośrednimi represjami, zasłużyli się czynnie dla odzyskania przez Polskę pełnej niepodległości i suwerenności oraz dla obrony praw człowieka i obywatela w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej. Ustanowienie tego odznaczenia przed nadchodzącą 30. rocznicą powstania Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność” jest hołdem oddanym szczególnej roli, jaką w tej walce odegrała „Solidarność”.

Zebrani na tej sali przedstawiciele Narodu, w pełni świadomi długu wdzięczności, jaki Państwo Polskie ma do spłacenia swoim najlepszym córkom i synom, w poczuciu o wiele lat spóźnionego obowiązku, chylą głowy przed ich ofiarnością. Niech grono kawalerów stanowionych dziś odznaczeń będzie niekwestionowaną, patriotyczną elitą naszego społeczeństwa i wzorcem dla kolejnych pokoleń Polaków.

Marszałek Sejmu, B. Komorowski

Foto i informacje ze strony: www.ipn.gov.pl

Bądź pierwszy, który skomentuje ten wpis!

Dodaj komentarz